پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 6 2024 06 19 Examining the Criminal Responsibility of Minors in Light of the 2013 Islamic Penal Code بررسی مسئولیت کیفری اطفال نابالغ در پرتو قانون مجازات اسلامی 1392 135 149 10.61838/csjlp.6.1.9 FA محدثه صادقیان لمراسکی استادیار، گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران سحر محمدی دانشجوی دکتری، گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران میترا یازرلو دانشجوی دکتری، گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران Journal Article 2024 02 20 <p>Although Iranian criminal law, similar to other jurisprudential-legal schools, considers minors to lack criminal responsibility, it has explicitly addressed in various legal articles, including Article 88 of the Islamic Penal Code (IPC), the commission of crimes by this age group, and has specified discretionary punishments, Hudud, retribution (Qisas), and blood money (Diyat). However, due to the offender's age and lack of maturity, they are deemed deserving of protective and educational measures rather than punitive sanctions. The aim of this article is to examine the aspects of maturity and its impact on the criminal responsibility of individuals, followed by the type of judicial response within the framework of Iran's modern criminal policy. This research, using a descriptive-analytical method and gathering sources and documents through library-based studies, concludes that although the IPC refers to the criminal responsibility of minors in several articles, according to the explicit wording of Article 146 of the IPC, with reference to Article 2 of the IPC, which defines criminal behavior as one that entails a specific punishment, not protective and educational measures, the behavior committed by a minor cannot be considered a crime. Consequently, a minor never bears criminal responsibility, and protective and educational measures are solely for the purpose of discipline, correction, and preventing recidivism in the future.</p> <p>حقوق کیفری ایران گرچه همچون سایر مکاتب فقهی-حقوقی شخص نابالغ را فاقد مسئولیت کیفری دانسته است لیکن در خلال مواد قانونی متعدد از جمله ماده 88 ق.م.ا صراحتا به ارتکاب جرم توسط این طیف سنی از اشخاص و تعیین مجازات­های تعزیری، حدود، قصاص و دیات اشاره داشته است. اما به لحاظ سن مرتکب و عدم بلوغ، وی را مستحق تحمل اقدام تامینی و تربیتی دانسته است. هدف از نوشتار حاضر، بررسی جوانب بلوغ و تاثیر آن بر مسئولیت کیفری اشخاص و متعاقبا نوع واکنش قضایی در سیاست جنایی نوین ایران است. این تحقیق به روش توصیفی-تحلیلی و با گردآوری منابع و مستندات به صورت کتابخانه­ای در پایان به این نتیجه دست یافت که گرچه در موادی از ق.م.ا به مسئولیت کیفری اطفال نابالغ اشاره شده است اما به صراحت ماده 146 ق.م.ا با امعان نظر به ماده 2 ق.م.ا که در آن رفتاری را جرم دانسته که دارای مجازات معین باشد نه اقدام تامینی و تربیتی، لذا رفتار ارتکابی فرد نابالغ نمی­تواند عنوان جرم بگیرد و متعاقبا فرد نابالغ هیچ گاه مسئولیت کیفری ندارد و اقدامات تامینی و تربیتی صرفا از باب تادیب و اصلاح و پیشگیری از بازبزهکاری این افراد در آینده است.</p> https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/100/62