پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 5 2024 02 29 The Status of Islamic Art and Architecture in the Ghaznavid Era وضعیت هنر و معماری اسلامی در عصر غزنویان 147 160 10.61838/csjlp.5.4.11 FA زهرا فلاح حقیقی صیقلانی دانشجوی دکتری تاریخ اسلام، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران سید علی اکبر عباسپور استادیار گروه تاریخ، واحد آزاد شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، آزاد شهر، ایران رمضان صیقل استادیار گروه تاریخ ایران اسلامی، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران Journal Article <p>The Ghaznavids (1206-962 AD), a Turkic dynasty that ruled vast parts of eastern Iran, are named after their capital and the formation of their state in Ghazna (Ghaznin/Ghazni, located in present-day Afghanistan). After Sebüktigin (ruled 996-977 AD), the primary founder of the Ghaznavid state, his son Mahmud (ruled 1030-997 AD), who, by defeating the last Samanid ruler and conquering Sistan, Turkestan, Khwarazm, Makran, Sistan, and Kerman, elevated the state to its peak of glory. The Abbasid caliph al-Qadir (caliphate 1031-991 AD) confirmed his rule and granted him the title "Yamin al-Dawla." Mahmud’s victorious campaigns in India brought him immense wealth, power, and prestige and contributed to the spread of Islam and the flourishing of the Persian language in the Indian subcontinent. Due to factors such as the Ghaznavid rulers' religious zeal, the dominance of Sunni schools of thought—particularly the Hanafi school—and the prevalence of Ash'ari thought, along with the patronage of the Abbasid caliphate and the flourishing of Sufism, Islamic sciences such as jurisprudence, Hadith studies, Qur'anic knowledge, and literary sciences experienced significant growth. In the religious sphere, non-Sunni sects and religions, such as the Shiites, did not enjoy favorable conditions. Architecture and arts such as goldsmithing, inlaying, and the production of exquisite metalware, as well as industries like textile weaving and carpet making, saw remarkable progress during the Ghaznavid era.</p> <p>غزنویان (۵۸۲ - ۳۵۱ ق) سلسله‌ای ترک نژاد که بر بخش‌های وسیعی از شرق ایران حکم رانده، به واسطه مرکز حکومت و<br />شکل‌گیری دولت ایشان در غزنه (غزنین/ غزنی از شهرهای افغانستان امروزی) به این نام یعنی غزنویان شهرت یافتند. بعد از<br />سبکتگین (حکومت ۳۸۶– ۳۶۶ ق) پایگذار اصلی دولت غزنوی پسرش محمود (حکومت ۴۲۱- ۳۸۷ ق) که با کشتن آخرین امیر<br />سامانی و غلبه بر سیستان و ترکستان و خوارزم و مکران و سیستان و کرمان، این دولت را به اوج شکوه رسانید خلیفه عباسی<br />القادربالله (خلافت ۴۲۲ - ۳۸۱ ق) حکومت او را تأئید نموده لقب یمین الدوله را به وی اعطا کرد. جنگ‌های پیروزمندانه وی در<br />هندوستان برایش ثروت و قدرت و اعتبار فراوانی در پی داشت و باعث گسترش اسلام و رونق زبان فارسی در شبه قاره گردید. به<br />دلایلی چون تعصب سلاطین غزنوی، سلطه مذاهب اهل سنت و به ویژه مذهب حنفی و غلبه تفکر اشعری‌گری و همچنین تبعیت از<br />دستگاه خلافت عباسی و رونق تصوف، علوم اسلامی چون فقه، حدیث، دانش‌های قرانی و علوم ادبی از رونق و شکوفایی<br />برخوردار شدند. در عرصه دینی، جز مذاهب اهل سنت و جماعت دیگر ادیان و فرق نظیر شیعیان روزگار خوشایندی نداشته‌اند.<br />معماری و هنرهایی چون طلاسازی، ترصیع و ساخت ظروف زیبای فلزی و صنایعی چون پارچه بافی، قالی باقی و... در روزگار<br />غزنویان از پیشرفت چشمگیری برخوردار بوده است.</p> https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/159/91