پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 6 2024 12 29 Examining the Theory of Tasdeed of the Imam (PBUH) in the Sheikhieh Karim Khanieh School of Kerman بررسی نظریه تسدید امام علیه‌السلام در مکتب شیخیه کریم خانیه کرمان 200 222 10.61838/csjlp.6.4.13 FA ایمان ضیاءجلدی دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات، حقوق و معارف اسلامی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران نادر مختاری افراکتی استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات، حقوق و معارف اسلامی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران عبدالرضا محمدحسين زاده دانشیار گروه الهیات، دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران. عبدالمهدی عربشاهی مقدم استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات، حقوق و معارف اسلامی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران. Journal Article 2024 11 05 The theory of Tasdeed of the Imam (PBUH) in the Sheikhieh school, which is one of the intellectual schools in our contemporary history—particularly in the Karim Khanieh branch—has been discussed extensively. The methodology of this research is descriptive-analytical. The Sheikhieh school was founded by Sheikh Ahmad Ahsaei, who presented unique interpretations of Shi'a teachings, especially in theological and philosophical issues. His views faced opposition from prominent contemporary jurists of the Imamiyyah school. The scholars of the Sheikhieh school, particularly Seyyed Kazem Rashti, the successor of Sheikh Ahmad Ahsaei, and subsequently Mohammad Karim Khan Kermani, Seyyed Kazem Rashti's student to whom the Karim Khanieh branch is attributed, endeavored to elaborate on Sheikh Ahmad Ahsaei's theories. The theory of Tasdeed of the Imam (PBUH), which is primarily discussed within jurisprudential and fundamental principles, is rooted in the theological and philosophical foundations of the Sheikhieh school. It is considered a distinctive theory, as Sheikhieh scholars, especially Haj Mohammad Karim Khan Kermani, have elaborated upon it. The scholars of Sheikhieh, through presenting this theory, sought to establish that the Imam of the Age (AJ), as the manifestation of divine names and attributes and the possessor of both legislative and existential authority (Wilayah Takwiniyah and Wilayah Tashri’iyah), exercises influence over the realms of existence and divinity. Through the Tasdeed and affirmation of the Imam (PBUH), traditions and hadiths are preserved, enabling jurists to attain certain and definitive religious knowledge (Ilm Shar'i), while absolute conjecture (Zann) is devoid of validity. Therefore, jurisprudential rulings are regarded as definitive, with true jurists always being subject to the Tasdeed and endorsement of the Imam (PBUH). However, given the theological disagreements between the Imamiyyah jurists and Sheikhieh scholars, the concept of the Tasdeed of Sheikhieh jurists by the Imam of the Age (AJ) is not accepted by the Imamiyyah jurists. نظریه تسدید امام علیه‌السلام در مکتب شیخیه که یکی از مکاتب فکری در تاریخ معاصر ماست؛ و مخصوصاً در شاخه کریم خانیه مطرح شده است. روش انجام این پژوهش، روش توصیفی-تحلیلی است. مکتب شیخیه توسط شیخ احمد احسایی تأسیس شد. او دارای نظرات ویژه در تبیین معارف شیعی بویژه در حوزه مسائل کلامی و حکمی بود؛ نظراتی که با مخالفت مشهور فقهای امامیه معاصر ایشان همراه بود. علمای شیخیه بویژه سیدکاظم رشتی، جانشین شیخ احمد احسایی و بعد از ایشان، محمد کریم خان کرمانی شاگرد سیدکاظم رشتی؛ که شاخه کریم خانیه منسوب به ایشان است؛ به تبیین نظریات شیخ احمد احسایی کوشیدند. نظریه تسدید امام علیه‌السلام که در حوزه مسائل فقهی و اصولی مطرح شده است؛ اما ریشه در مبانی کلامی و حکمی شیخیه دارد؛ و نظریه‌ای خاص آنطور که علمای شیخیه به‌ویژه حاج محمد کریم خان کرمانی به تبیین آن پرداخته‌اند؛ تلقی می‌گردد. علمای شیخیه با طرح این نظریه در صدد اثبات این مطلب بودند که امام عصر (عج) به عنوان مظهر اسماء و صفات الهیه و صاحب ولایت تکوینی و تشریعی، متصرف در ملک و ملکوت است و با تسدید و تقریر امام (ع) اخبار و احادیث حفظ شده و فقها قادر به حصول علم و یقین شرعی هستند و ظن مطلقا حجیت ندارد و احکام شرعی یقینی است و همیشه فقهای راستین مورد تسدید و تأیید امام (ع) هستند؛ البته با توجه به اختلاف نظر فقهای امامیه با شیخیه در مسائل اعتقادی، تسدید فقهای شیخیه توسط امام عصر (ع)مورد پذیرش فقهای امامیه نیست.

https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/171/155