پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 6 2024 12 31 Examining the Interpretive Methods of Iranian Sunni Commentators from 1980 to 2011 بررسی روش‌های تفسیری مفسران اهل سنت ایران در دهه‌های 1360  تا 1390 327 345 10.61838/csjlp.6.4.20 FA نوروزعلی بنار دانشجوی دکتری، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران. محمد علی میر استادیار، گروه تاریخ و فرهنگ تمدن اسلامی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران( نویسنده مسؤل). محمد علی خالدیان استادیار، گروه ادبیات فارسی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران حامد خانی دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران Journal Article 2024 11 25 <p>Undoubtedly, the science of Qur’anic exegesis is one of the most significant Islamic sciences, which has held special importance for Muslims throughout history. They have continuously made substantial efforts to learn and master this discipline. The study of exegeses in the domain of methodology and attention to its various dimensions is essential for achieving a proper method for interpreting the Qur’an. This is because failing to apply interpretive principles and adopting diverse, sometimes unreliable, methods has led to a clear distinction between accurate Qur’anic interpretation and interpretation without methodology or criteria. This study introduces the interpretive methods employed by Iranian Sunni commentators from 1980 to 2011. During this period, coinciding with the post-Islamic Revolution era, Iranian Sunni scholars experienced significant growth, producing numerous exegetical works. The findings of the research indicate that during the period under investigation, these commentators utilized interpretive methods such as: interpreting the Qur’an through the Qur’an, interpretation with traditions (Hadith), reason, science, intuitive interpretation, ijtihad, jurisprudential analysis, rhetorical analysis, linguistic approaches, and understanding the causes of revelation (asbab al-nuzul).</p> <p>بدون تردید علم تفسیر از مهم­ترین علوم اسلامی است که در طول تاریخ، مسلمانان برای آن اهمیت ویژه­ای قائل بوده و همواره برای فراگیری آن تلاش بسیار نموده­اند. بازشناسی تفاسیر در حوزه­ی روش­شناسی، و توجه به ابعاد مختلف آن، جهت دست­یابی به روش صحیح تفسیر قرآن همواره بایسته و لازم است؛ چرا که عدم بکارگیری قوانین تفسیری و در پیش گرفتن روش­های متفاوت و گاه فاقد اعتبار، موجب پیدایش تمایز آشکاری بین تفسیر صحیح قرآن با تفسیر بدون روش و ضابطه گردیده است. در این پژوهش به معرفی روش­های تفسیری مفسران اهل سنت ایران در دهه­های 1360 الی 1390 پرداخته می­شود. مفسران اهل سنت در این دوران که مقارن با ایام پس از انقلاب اسلامی بوده، رشد چشمگیری داشته­اند و آثار تفسیری متعددی توسط آن­ها به قلم تحریر در آمده است. یافته­های تحقیق بیانگر آن است که این مفسران در دوره ­مورد نظر این تحقیق، از روش­های تفسیری نظیر: تفسیر قرآن به قرآن، تفسیر با روایت، عقل، علم، اشاری، اجتهاد، فقهی، بیانی، ادبی و سبب نزول استفاده نموده­اند.</p> https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/248/236