پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 7 2025 05 01 Right of Bodily Autonomy and Its Interference with Marital Rights حق تصرف در بدن و تداخل آن با حقوق زناشویی 76 93 10.61838/csjlp.483 FA زهرا کرمی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، گروه حقوق خصوصی، پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران حسن بادینی دانشیار دانشگاه تهران، گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکده حقوق، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 1403 12 03 <p>The right of bodily autonomy is one of the fundamental individual rights, founded on the principles of human dignity, freedom, and physical independence, and it is recognized in various legal systems. This right, which is defined as the individual's absolute authority over their body and decision-making concerning it, comes into conflict within the domain of marital rights, particularly with obligations such as spousal compliance and the right to sexual relations. This article aims to analyze this conflict and delineate its scope and limitations by addressing the question: To what extent can the right of bodily autonomy interfere with marital rights and obligations in a legal system, and in the case of conflict, which right takes precedence? The findings of the study reveal that in the legal system of Iran, the right of bodily autonomy is implicitly acknowledged; however, it faces limitations within the framework of marital obligations. Specifically, the concept of compliance (tamkin) and the obligation to engage in marital relations can, in certain instances, contradict an individual's right over their own body. Marriage imposes certain limitations on bodily autonomy, yet these restrictions must be based on mutual consent and with respect for the human dignity of both spouses. The imposition of marital duties without regard for individual autonomy may lead to violations of fundamental rights and harm the institution of the family. This study emphasizes the necessity of balancing individual freedoms with marital rights and calls for a re-evaluation of the regulations related to this issue.</p> <p>حق تصرف در بدن یکی از حقوق بنیادین فردی است که بر اصول کرامت انسانی، آزادی و استقلال جسمانی استوار بوده و در نظام‌های حقوقی مختلف به رسمیت شناخته شده است. این حق که به معنای اختیار مطلق فرد بر جسم و تصمیم‌گیری در مورد آن تعریف می‌شود، در حوزه حقوق زناشویی با تعهدات زوجین از قبیل تمکین و حق برقراری رابطه جنسی تعارضاتی می‌یابد. این مقاله با هدف تحلیل این تعارض و تعیین حدود و ثغور آن، به بررسی و تحلیل آن می‌پردازد و به دنبال پاسخگویی به این سوال می‌باشد که تا چه میزان حق تصرف بر بدن افراد می‌تواند با حقوق و تکالیف زناشویی در نظام حقوقی تداخل داشته باشد و در صورت تعارض، کدام یک اولویت دارد؟ یافته‌های پژوهش نمایان می‌سازد که در نظام حقوقی ایران، حق تصرف در بدن به طور ضمنی مورد شناسایی قرار گرفته، اما در چارچوب تعهدات زناشویی محدودیت‌هایی برای آن نمایان است. به‌ویژه، مفهوم تمکین و الزام به روابط زناشویی در مواردی می‌تواند با حق تصرف فرد بر بدن خود تعارض پیدا کند. ازدواج محدودیت‌هایی را برای حق تصرف در بدن به همراه دارد، اما این محدودیت‌ها باید بر پایه رضایت متقابل و با احترام به کرامت انسانی زوجین اعمال شوند. تحمیل تکالیف زناشویی بدون در نظر گرفتن اختیار فردی، می‌تواند منجر به نقض حقوق اساسی و آسیب به نهاد خانواده شود. این پژوهش بر لزوم ایجاد تعادل میان آزادی‌های فردی و حقوق زناشویی و بازنگری در مقررات مرتبط با این موضوع تأکید دارد.</p> https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/483/278