پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 در دست انتشار 1406 06 01 Legal Examination of Civil Evidence in the Iranian Legal System and the Federal Rules of Evidence of the United States بررسی حقوقی ادله مدنی در نظام حقوقی ایران و قواعد ادله فدرال آمریکا 1 16 10.61838/csjlp.601 FA وحید رضایی دانشجوی دکتری، گروه حقوق، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران حمیدرضا علی کرمی گروه حقوق، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران وحید قاسمی عهد گروه حقوق، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران Journal Article 1404/03/31 <p>The present research, using a descriptive–comparative method, examines the legal dimensions of civil evidence in the Iranian legal system and the Federal Rules of Evidence of the United States. The transformation of legal systems in advanced societies, particularly in the field of evidentiary rules, has been directed toward empowering judges to uncover the truth and achieve real justice, rather than merely resolving disputes. The most important instrument for attaining this goal is the possibility of judicial assessment of evidence presented to prove claims. Evidence assessment means the judge’s determination of the value and probative strength of each piece of evidence. This concept varies with each case depending on the totality of circumstances and the factual context of the dispute. In other words, the status and outcome of evidence evaluation, when discussed in abstract and theoretical terms, differs from when it is analyzed in connection with a specific subject matter; in most cases, its instrumental role in leading to truth and fact-finding outweighs its formal or intrinsic significance. In practice, when a person asserts a claim, by legal principle, that person is obliged to prove the truth of the claim in order to persuade the judge’s conscience and compel a ruling in his or her favor. This process, which serves to demonstrate and realize the asserted right in litigation, is known as the “proof stage.” It presupposes the existence of facts and events, which are assumed to have objectively occurred, and relates to what is called the “existence stage.” The proof stage — meaning the process of discovering and recognizing the right by recourse to an event — is intimately linked to cognition and understanding and comes after the existence stage; it is accomplished through evidence (dalil). The “evidentiary means” or adilla-ye esbāt-e daʿvā (means of proving a claim), also referred to as ṭarīq al-qāḍī (the judge’s path to truth), are the instruments used before judicial bodies to establish claims, guide the judge toward reality, and satisfy his or her conscience in discerning the truth. Evidence reaches its ultimate function only when it convinces the judge. Within this process, the judge’s role is critical: to examine and weigh the presented proofs, to reconcile the realm of proof with the realm of existence, and thereby ascertain the truth.</p> <p>پژوهش حاضر به روش توصیفی-تطبیقی به بررسی حقوقی ادله مدنی در نظام حقوقی ایران و قواعد ادله فدرال آمریکا پرداخته است. تحول نظام<strong>‌</strong>های حقوقی در جوامع پیشرفته و در بخش قواعد اثبات دعوا با هدف رسیدن به قضاوت واقعی و تحقق عدالت به سمت توسعه<strong> </strong>اختیارات قضات برای کشف واقع و نه صرفاً فصل خصومت صورت گرفته و مهمترین ابزار برای وصول به این هدف امکان ارزیابی ادله اثبات دعوا توسط دادرسان<strong> می‌</strong>باشد ارزیابی دلیل به معنی قضاوت در مورد ارزش و شایستگی هر یک از ادله است که این مفهوم نیز در ارتباط با هر دعوا و به تبع مجموعه<strong> </strong>شرایط و اوضاع و احوال حاکم بر پرونده متفاوت خواهد بود به عبارت دیگر جایگاه و نتیجه حاصله از ارزیابی دلیل در مواقعی که به صورت مطلق و تئوریک مورد بررسی قرار<strong> می‌</strong>گیرد نسبت به زمانی که مرتبط با موضوع خاص تجزیه و تحلیل<strong> می‌</strong>گردد یکسان نبوده و در اکثر موارد طریقیت آن برای رسیدن به واقع و کشف حقیقت بر موضوعیتش غلبه<strong> می‌</strong>یابد.<strong> </strong>در واقع،وقتی کسی ادعایی دارد بر اساس قاعده مکلف است صحت آن را اثبات کند تا از این طریق وجدان دادرس را قانع و او را وادار نماید به نفعش حکم صادر کند. این اقدام که موجب نمایاندن و تحقق حق مورد ادعا در دادرسی است را مرحله اثبات و حوزه وجود اشیاء را که چنین فرض<strong> می‌</strong>شود، ارکان تحقق نهادی فراهم است و در وقوع رویداد موضوع کاوش تردید نیست و واقع را چنان که هست دریافته ایم، یعنی مرحله تحقق اشیاء و تحقق عمل در عالم واقع را مرحله ثبوت میدانند.مرحله اثبات که به معنای راه یافتن و شناختن حق از راه توسل به رویدادی است و با مقوله فهم و ادراک رابطه تنگاتنگی دارد گامی پس از ثبوت است، که بوسیله (دلیل) صورت<strong> می‌</strong>پذیرد. ادله اثبات دعوا <strong>ی</strong>ا طر<strong>ی</strong>ق القاضی که به اثبات موضوع حق میپردازد مجموعه وسایلی است که برای اثبات دعوا در مراجع قضایی مورد استفاده قرار می<strong>‌</strong>گیرد تا دادرس را به واقع هدایت و وجدان او را در شناخت حقیقت قانع کند، زیرا دلیل زمانی به هدف نهایی خود میرسد که دادرس را قانع سازد که در این میان نقش مهم دادرس در بررسی و ارزیابی دلایل این است که بتواند عالم اثبات را با ثبوت تطبیق داده و احراز واقع نماید.</p> https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/601/421