پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 در دست انتشار 1406 07 01 Restorative Justice Approach in the Criminal Response to Domestic Violence Against Children and Adolescents رویکرد عدالت ترمیمی در پاسخ کیفری به خشونت خانگی علیه اطفال و نوجوانان 1 19 10.61838/csjlp.637 FA امین امیریان فارسانی استادیار، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، مجتمع آموزش عالی گناباد، گناباد، ایران امیرشایان هاشمیان دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی ، اصفهان، ایران Journal Article 1404/05/01 Domestic violence against children is one of the fundamental challenges faced by criminal justice and child-protection systems. Its consequences are not limited to physical or psychological harm; rather, such violence also disrupts the cycle of trust, safety, and the child’s social development. Purely punitive responses, although necessary for containing violent behavior, cannot by themselves ensure the restoration of damaged relationships or the revival of the family’s educational and nurturing functions. Using a documentary–analytical method, this article examines the capacities of the restorative justice approach alongside the criminal response for addressing domestic violence against children more effectively. The findings indicate that linking criminal mechanisms (such as judicial prosecution and deterrent measures) with restorative mechanisms (including supportive dialogue, parental rehabilitation programs, specialized mediation, and non-financial forms of reparation) can, while maintaining the firmness of the justice system’s response, create opportunities for repairing harm, strengthening the child’s lifeworld, and reconstructing the family’s behavioral patterns. Ultimately, the article concludes that an integrated punitive–restorative model, grounded in support-oriented interventions and rehabilitation, constitutes a more effective approach for reducing domestic violence and promoting children’s social development. خشونت خانگی علیه کودکان یکی از چالش‌های اساسی نظام‌های کیفری و حمایتی است؛ چالشی که پیامدهای آن تنها به صدمه جسمی یا روانی محدود نمی‌شود، بلکه بر چرخه اعتماد، امنیت و رشد اجتماعی کودک نیز تأثیر می‌گذارد. پاسخ‌های صرفاً کیفری، اگرچه برای مهار رفتارهای خشونت‌آمیز ضروری‌اند، اما به‌تنهایی نمی‌توانند بازسازی روابط آسیب‌دیده و احیای کارکردهای تربیتی خانواده را تضمین کنند. این مقاله با بهره‌گیری از روش اسنادی ـ تحلیلی، به بررسی ظرفیت‌های رویکرد عدالت ترمیمی در کنار پاسخ کیفری برای مواجهه مؤثرتر با خشونت خانگی علیه کودکان می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیوند دادن سازوکارهای کیفری (مانند تعقیب قضایی و ابزارهای بازدارنده) با سازوکارهای ترمیمی (شامل گفت‌وگوی حمایتی، برنامه‌های بازتوانی والدین، میانجی‌گری تخصصی و جبران غیرمالی) می‌تواند ضمن حفظ پاسخ قاطع نظام عدالت، امکان ترمیم آسیب، تقویت زیست‌جهان کودک و بازسازی الگوهای رفتاری خانواده را فراهم آورد. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که الگوی تلفیقی کیفری ـ ترمیمی، با تکیه بر حمایت‌محوری و بازتوانی، رویکردی کارآمدتر برای کاهش خشونت خانگی و ارتقای توسعه اجتماعی کودکان است.

https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/637/358