پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 در دست انتشار 1406 02 01 Crimes Against Humanity with Emphasis on the Convention on the Prevention and Punishment of Crimes Against Humanity جنایت علیه بشریت با تاکید بر کنوانسیون پیشگیری و مجازات جنایت علیه بشریت 1 20 10.61838/csjlp.704 FA فرزانه جداری فروغی گروه حقوق بین الملل، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران صادق سلیمی گروه حقوق بین‌الملل، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404/10/23 <p class="BodyStyle" style="text-align: justify; direction: ltr; unicode-bidi: embed;"><span lang="EN-GB" style="font-size: 10.0pt; line-height: 115%;">Crimes against humanity constitute one of the most significant international crimes and are confronted with the legal vacuum arising from the absence of an independent instrument for their definition, prevention, and suppression. The necessity of filling this gap led to the conception of the “International Convention on Crimes Against Humanity” as a foundational instrument aimed at completing the architecture of international law and strengthening international accountability. This article, through an examination of the two pillars of prevention and punishment, argues that its effective realization depends upon two key factors: binding enforcement guarantees and extensive cooperation among states. By obligating states to criminalize such acts and adopt preventive measures, the Convention establishes a framework for combating crimes against humanity and rendering their commission more difficult. The Convention emphasizes the principles of non-immunity and individual criminal responsibility. Its effectiveness, however, is contingent upon state cooperation. Effective enforcement mechanisms ensure that states comply with their obligations; failure to do so may result in consequences such as international responsibility. Using a descriptive-analytical method, this study examines the status of this issue through international legal instruments and judicial practices in order to demonstrate that the drafting of the Convention on Crimes Against Humanity constitutes a vital advancement, although its effectiveness ultimately depends on institutionalizing robust enforcement mechanisms and political will through interstate cooperation. Only through such measures can this important instrument be prevented from becoming merely a symbolic declaration.</span></p> <p>جنایت علیه بشریت از مهمترین جنایات بین‌المللی هست که با خلا نبود یک سند مستقل برای تعریف، پیشگیری و مبارزه مواجه است. ضرورت پرشدن این خلاء منجر به تفکر«کنوانسیون بین‌المللی جنایت علیه بشریت» به عنوان یک سند بنیادین درراستای تکمیل معماری حقوق بین‌الملل با هدف تقویت پاسخگوئی بینالمللی شد. این مقاله، با واکاوی دو رکن پیشگیری و مجازات استدلال میکند؛ تحقق موثر آن در گرو دو عامل کلیدی ضمانتهای اجرایی الزام آور و همکاری گسترده دولتهاست. کنوانسیون با الزام دولتها به جرم‌انگاری و اتخاذ تدابیر، چارچوبی برای مبارزه ایجاد می‌کند که انجام جنایت را دشوار می‌سازد. کنوانسیون بر اصل عدم مصونیت و مسئولیت کیفری فردی تاکید دارد. اثربخشی آن منوط به همکاری دولتهاست. ضمانت اجرائی موثر تضمین‌کننده همکاری دولتها به تعهدات خود است که در صورت خودداری با پیامدهایی همچون«مسئولیت بین‌المللی»روبرو می‌شوند. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی جایگاه این موضوع را با استفاده از اسناد و رویه‌های قضائی بین‌المللی بررسی می‌کند تا نشان‌دهد تدوین کنوانسیون«جنایت علیه بشریت»پیشرفتی حیاتی است، اما کارائی آن در گروی نهادینه کردن سازکارهای ضمانت اجرایی قدرتمند و اراده سیاسی از طریق همکاری دولتهاست. تنها از این طریق می‌توان از تبدیل این سند مهم به یک بیانیه نمادین جلوگیری کرد.</p> https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/704/409