پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 6 1403 03 30 Rule-Making in International Law in the Post-State-Centric Era قاعده سازی در حقوق بین الملل در دوره پسادولت محوری 95 114 10.61838/csjlp.6.1.7 FA حمید علیخانی دانشجوی دکتری، گروه حقوق بین الملل، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران عباد روحی استادیار حقوق بین الملل عمومی گروه حقوق، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران فرید آزادبخت استادیار گروه حقوق، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران Journal Article 1403 01 18 <p>The present study was conducted to examine the position of rule-making in international law in the post-state-centric era, and it was carried out through the study of documentary and library sources. All legal systems have mechanisms for enacting rules; however, this issue faces challenges in the international legal system. This is because, in international law, there is no written law that explicitly defines rule-making powers, nor is there a legislative body that can impose international rules on states without their consent. Rule-making in international law had long been carried out through treaties and customary law—although today, one cannot deny the significant role of these two legal sources. In addition, judicial interpretations also play a remarkable role in the growth and development of international law. In the post-state-centric era, considering the developments of the international community, merely declaring rights by the most important international judicial body overlooks the potential effects that it can have in addressing gaps or the absence of rules and, when necessary, in amending existing rules and introducing new concepts. By recognizing such a role for the Court as an institution that seeks to discover and clarify rules through its interpretations, the further development of international law can be facilitated.</p> <p>تحقیق حاضر به منظور بررسی جایگاه قاعده سازی در حقوق بین الملل در دوره پسادولت محوری انجام شد و از طریق مطالعه منابع اسنادی و کتابخانه ­ای انجام شده است. تمامی نظام ­های حقوقی برای وضع قاعده، سازِکارهایی دارند؛ اما این امر در نظام حقوق بین ­الملل با مشکلاتی مواجه است؛ چراکه در حقوق بین ­الملل، قانون نوشته ­ای که صریحاً قدرت ­های قاعده ­ساز را مشخص کند و نیز نهاد قانون­گذاری که قواعد بین ­المللی را بدون رضایت دولت­ها به آنان تحمیل کند، وجود ندارد.  قاعده­سازی در حقوق بین­ الملل تا مدت­ها از طریق معاهده و عرف صورت می­گرفت- البته امروز نیز نمی­توان منکر نقش مهم این دو منبع حقوقی شد- اما در کنار آن، تفاسیر قضایی نیز نقش چشم­گیری در رشد و توسعه حقوق بین­الملل ایفا می­کند. در دورۀ پسادولت محوری با توجه به تحولات جامعه بین­المللی، صرف اعلام حقوق توسط مهمترین نهاد قضایی بین ­المللی، به گونه­ای نادیده ­گرفتن اثراتی است که می­تواند در مواجهه با خلأ یا فقدان قاعده و در صورت ضرورت، اصلاح قواعد موجود و اعلام مفاهیم جدید داشته باشد. با شناسایی چنین نقشی برای دیوان، به عنوان نهادی که از طریق تفاسیر خود در صدد کشف و رفع ابهام از قواعد برمی­آید، می­توان به توسعه هرچه بیشتر حقوق بین­ الملل کمک کرد.</p> https://www.csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/85/58